Totaal aantal pageviews

zaterdag 29 januari 2011

In vol besef.

Op dit moment sta ik constant stil bij alles wat ik heb en alles wat ik om mij heen
zie gebeuren.
Het dringt tot mij door dat het vaak zo is dat je eerst door diepe dalen moet gaan
om “wakker” te worden en écht stil te gaan staan bij jezelf en het leven.
Ook al heb ik me altijd gerealiseerd dat niets je komt aanwaaien in het leven zijn er toch genoeg momenten geweest dat ik bepaalde zaken als vanzelfsprekend aannam.

Nu sta ik weer op zo’n punt in mijn leven dat ik écht stilsta, de diepte inga en intens kijk
naar alles en iedereen om me heen en vóóral naar mezelf!
Ik heb een keuze gemaakt: de keuze om een operatie aan te gaan, die mij hopelijk weer
(meer) de kwaliteit van het leven gaat geven zoals ik graag wil leven.
Het is op zich geen levensbedreigende operatie en toch zou ik het liefst het niet laten uitvoeren.
Waarom?
Omdat ik tegen allerlei inmengingen ben in het menselijk lichaam en mijn lichaam
daarbij ook veelal averechts reageert op ingrepen.
Aan de andere kant kan ik ook zien dat wij mensen niet voor niets de gave hebben
gekregen om zich te ontwikkelen op allerlei gebied……dus tel ik mijn zegeningen, dat ik
leef in deze tijd.

Op dit moment kijk ik uit op een stralend blauwe lucht en veel vogels, die me toezingen.
Ik besef dat er zoveel moois is om van te genieten voor mij en dat wil ik ook op een zo optimaal mogelijke manier doen zolang ik leef.
Ik besef waar ik het voor doe…….


Besef

Bij alle mooie dingen wil ik stilstaan.
Niet zonder besef aan voorbijgaan:
de wind, die fluisterend langs mij glijdt
en verderop een ander weer verblijdt.
De vogels, die met een kwinkslag mij groeten.
De aarde, de basis, onder mijn voeten.
De mens, één oogopslag…verbinding gelegd…
heeft meer aan mij, dan woorden, gezegd.
Gedachten, als wolken voortgedreven.
Zij kunnen slechts aanvullend geven.
Wat in mij is, dat is wat telt.
Mijn energie, mijn stroom is al wat geldt.


In hart en ziel geraakt......

Soms komt iets/iemand heel erg binnen bij mij. Dat heeft altijd een oorzaak en als ik daarbij stil ga staan kom ik meestal wel achter die oorzaak.
Dit keer ging ik acuut 'stuiteren' door mijn geraaktheid !
Ik hoop dat onderstaande reflectie tot nadenken mag stemmen.....

In hart en ziel geraakt......

'Heb moeite met mensen die uitkering hebben'...

Toen ik dit zojuist in een profielschets las merkte ik dat ik in hart en ziel werd geraakt....
'Lekker bij die persoon laten' zullen sommigen nu misschien zeggen....
en toch ga ik dat nu niet doen.
Uiteraard is deze emotie in en van mij, maar ik vind dat tevens één van de
grote dooddoeners om dit zo weg te zetten.

Beseft die persoon wel wat hij schrijft?
Weet hij wel dat hij met zo'n (algemene) opmerking van zichzelf laat zien
en ook hoe hij zijn medemens neerzet?
Waar is zijn mededogen?

Ik heb op dit moment een WAO uitkering en bij God ik zou zelfs die uitkering zo weggeven aan mensen die het nog meer behoeven dan ik. Als ik zonder die uitkering kon leven en mijn huidige leven ook nog gewoon kon inzetten voor mijn medemens (want dat zie ik als mijn levenstaak) dan zou ik dat direct vol-ledig doen.
Helaas is dat geen onmogelijkheid....

Ik werk al vanaf mijn 11e jaar elk uur dat ik kon om anderen te helpen en
met het geld wat ik verdiende hielp ik weer anderen.
Ik werk nu nog vrijwillig zo goed en kwaad als mijn lichaam dat toelaat voor verscheidene instellingen om mijn medemens in de knel te helpen en ga daarbij regelmatig over mijn eigen lichamelijke grenzen....

Pffffff..... wat ben ik nu geraakt.....

Te emotioneel?? So be it.....

dinsdag 25 januari 2011

De maakbaarheid van ons bestaan??

"Het leven bestaat uit een natuurlijke stroom veranderingen. Verzet je niet; laat ze gebeuren zoals ze gebeuren".
Lao Tse

Toen ik dit zojuist las dacht ik: "Tja...."
Verzetten heeft inderdaad geen zin.... daarmee verandert mijn lichamelijke situatie niet.... maar laten gebeuren zoals het gebeurt??......
Dat zou in mijn geval betekenen dat ik in een situatie kom, die ik niet ambieer ;-))....
Maar ja, kun je dan zeggen: "heb je wat te ambiëren?"....
Ja, deze dame wil heel graag een leven Leven vanuit een bepaald streven:
Ik wil me kunnen inzetten en kunnen geven in wat ik vermoed ;-) dat ik te doen heb.
In mijn beleving is dat me in kunnen en mogen zetten voor mijn medemens op de manier waarop ik dat tot nu toe mijn levenlang heb mogen doen.
Ik wil graag vrij kunnen gaan en staan om daar te kunnen komen waar ik "nodig" ben...

Een poos geleden werd ik geconfronteerd met beelden van mijn eigen wervelkolom, waar ik niet vrolijk van werd.
Mijn 5e rugwervel is nu dusdanig afgegleden, dat de opening van het wervelkanaal nog maar een kwart is van wat het moet zijn. Verder drukt die afgegleden wervel dusdanig op de zenuwen, dat zij zenuwpijnen uitstralen in mijn benen en ik een 24-uurs verkramping/tintelingen heb. Die zenuwen kunnen geen kant meer op..... zelfs niet meer de verkeerde ;-))
Gelukkig kon ik weer een poging gaan wagen om met ingespoten pijnstilling die bijwerkingen wat te gaan verzachten, maar de verslechtering van mijn wervelkolom komt toch sneller dan gedacht…. Ik had met mijn neuroloog een "afspraak", dat ik ervoor ging pas op mijn 90e geopereerd te hoeven worden ;-))

Laat gebeuren wat gebeurt....
Dat is inderdaad het enige wat ik kan doen.
Een wijze man die Lao Tse..... ;-))

zondag 23 januari 2011

Ga eens in het midden staan......

Voor een zwart-wit denker (die ik vooral ben geweest in het verleden) is voor mij mijn deelname aan het project Werk voor Elkaar een goede oefenschool in het zien van alle kleuren.....
Het maakt dat mijn passionele drive weer wordt opgepoetst!
Dus als er een nieuwe tornado zich aanmeldt ;-))....


Wit en zwart is….Grijs!

Vanaf het moment dat ik de uitspraak hoorde:
“ We hebben het wel over de vergrijzing van de samenleving, maar we kunnen het liever over de verzilvering hebben”… werd ik hierdoor gegrepen.
Als iets mij “grijpt” weet ik uit ervaring dat ik dat zijn werk moet laten doen in mijn gevoel.
Het borrelt dan een poos van binnen en dan opeens!....kan ik het begrijpen!
Wat kan ik dan begrijpen?
Het gevoel, mijn drive, mijn passie….en vooral dat dàt hetgeen is dat mij verder helpt.

Mijn passie, mijn drive laat zich niet afbakenen in kaders.
Vaak vastomlijnde kaders, die wij onszelf als samenleving opleggen.
Mijn passie komt van binnenuit en laat mijn innerlijke waarden en normen zien.
Passionele verlangens stromen!! Ze kunnen niet anders….
Ze kunnen alle kleuren tonen en ik ben degene, die bepaalt welke kleur ik wil laten zien!

Passioneel bezig zijn laat een gedrevenheid zien die er vanaf spettert!
Daar kan niemand omheen.
Je staat in vuur en vlam en zet al je mogelijkheden en vaardigheden in, die je in je hebt.
Je ogen spuwen het vuur van de passie en liefde, die door je heen stroomt…

Elk mens wil een deel zijn in het Geheel. We kunnen niet zonder elkaars unieke eigenschappen en we zouden dat ook niet moeten willen.
Samen zijn we sterk!

Laten we proberen los te komen van die vele aannames, die we zelf creëren.
Ga eens in het midden staan (in je eigen drive) en kijk eens om je heen….
Grijs is een bijzonder mooie kleur, nietwaar?

donderdag 20 januari 2011

nabijheid

Naar aanleiding van mijn schrijven over aanblijven schoot ineens mijn gedicht over nabijheid naar boven.
Nabijheid in de zin als in onderstaand gedicht bedoeld vraagt een open, liefdevolle en gevende houding vanuit de behoefte elkaar te ontmoeten in elkaars kern. 
Als onmisbaar deel van het Geheel ......

Nabijheid

Als ik je vraag nabij te blijven vraag ik je :
niet je armen om me heen te voelen
niet je woorden ter bemoediging te horen spreken uit je mond
niet de bries van je adem over mijn gelaat te voelen glijden
niet je oren uit te zetten als de zeilen op de wind die waait
niet in je ogen te kijken, waarin mededogen rustig voortkabbelt.

Als ik je vraag nabij te blijven
vraag ik je de akkers van mijn ziel te bevloeien,
met hetgeen jij hebt geoogst vanuit je goddelijke kern.

Als ik je vraag…..” Blijf nabij “……
kom ik naderbij……..

woensdag 19 januari 2011

As in heaven ??......

Een kwestie van keuze maken.
Eén van de kenmerken van een mens is dat hij/zij keuzes kan maken.
Leven en keuzes maken vanuit je eigen kern, maakt dat je leeft en werkt
vanuit je werkelijke kwaliteiten.
Het zijn persoonlijke keuzes en ze zijn dus uniek!
Je kunt dus  een oordeel hebben over de keuzes van je medemens, maar…..
dat is jóuw oordeel vanuit jóuw referentie kader.
Geen goed of fout….anders!!

Het is mooi als je dat kunt leren zien en op die manier je medemens dezelfde plek
laat innemen, die je jezelf toebedeelt.
Als je dat kunt bereiken dan ziet het leven er een stuk mooier uit voor iedereen.
As in Heaven??.......

http://www.youtube.com/watch?v=d_K9FEeHphs

Aanblijven.


“ Nananananah !! Ik luister toch niet naar jou! “
Met een vertrokken gezicht van boosheid, de vingers diep in beide oren gestopt loopt ze stampvoetend de kamer uit.
Herkenbaar?
Wat is hier aan de hand?
In ieder geval iemand, die duidelijk uit het contact gaat……niet in staat aan te blijven.

Aanblijven……een term, die ik heb leren kennen uit de wereld van de haptotherapie.
Eenvoudig gezegd houdt het in dat je in contact blijft.
In contact met de ander op allerlei manieren.
Dat contact hoeft niet persé in het face-to-face contact te zijn.
Zelfs niet in het schrijf- of belcontact.
Dat contact kun je bewerkstelligen voor jezelf door met jezelf af te spreken dat
je op een positieve manier aan de ander wil (blijven) denken.

Aanblijven is één van de moeilijkste lessen voor mij.
Zodra er “gevaar” dreigt op welke manier dan ook voor mijn welbevinden ga ik
automatisch op de vlucht.
Voordat er een signaal mijn hersenen bereikt heeft, die mij vertelt wat er gebeurt, ben ik al weg. Weg van het “gevaar”…….op zoek naar bescherming…in ieder geval uit het contact!
Ik ben dan moeilijk bereikbaar en/of aanspreekbaar.
Ik weet dat het een coping-mechanisme is dat optreedt wat in het verleden functioneel is geweest, maar nu dat vaak niet meer nodig is is het een dikke klus om het onder controle te krijgen.

Aanblijven…….ga er maar aan staan!